wrz 03

Poul Anderson „Oblicze nocy”

5/5 - (1 vote)

Poul Anderson „Oblicze nocy” – okładka

Autor: Poul Anderson

Tytuł oryginału: The Night Face (tytuł z roku 1978)

Rok wydania oryginału: 1963 (pod tytułem Let the Spacemen Beware!)

Przekład: nieznany

Rok polskiego (klubowego) wydania: 1988

Miejsce wydania: Wrocław

Liczba stron: 104

Seria: książka nie została wydana w żadnej serii

Wstęp: Poul Anderson

Posłowie: Sandra Miesel (jak napisano w książce „Sandra Miesel jest wybitnym krytykiem literatury fantastycznej. Autor uważa ją za najwybitniejszy autorytet w kwestii jego twórczości„[1])

The Night Face

Ilustracja na okładce: „Night Face” autorstwa Michaela Whelana. Ta sama ilustracja została użyta w wydaniu wydawnictwa Ace Books w roku 1978 (sama ilustracja pochodzi z roku 1977) – wyglądała tylko o niebo lepiej niż nasza klubówka.

W książce brak strony przedtytułowej. Pierwsza strona to strona tytułowa, druga redakcyjna, a na trzeciej umieszczono przedmowę, mikropowieść zaczyna się od strony piątej. Ciekawą modyfikację zrobił właściciel w moim egzemplarzu książki – dołączył aneks, a nim opowiadanie Nazywam się Joe (Call Me Joe) z drugiego numeru „Fenixa” z roku 1990. Wygląda to bardzo zgrabnie i z zewnątrz nie widać, że coś zostało zmieniane.

Nie spotkałem się z dodrukami tej książki, ani kserówkami i pozycja ta dzisiaj jest trudna do zdobycia. Jest co prawda na Allegro jeden egzemplarz w cenie 299 zł (wysoka cena też świadczy o unikalności), ale w dość słabym stanie – z okładką po zalaniu. Jeśli ktoś nie chce kupować to może zapoznać się z książką w Bibliotece Narodowej – jest w jej zbiorach[2].

Poul Anderson Oblicze nocy – ebook

Przeczytałem tę książkę w tym tygodniu ponownie i nadal robi wrażenie, w ogóle się nie zestarzała. Opowiada o kontakcie załogi statku kosmicznego z mieszkańcami odizolowanej planety Gwydion – którzy wydają się niezwykle spokojni i pozbawieni agresji. Anderson dobrze buduje napięcie – wiemy, że coś się wydarzy, spodziewamy się, że rzeczywistość wygląda inaczej niż się wydaje…

Przeczytałem ją na swoim Kindlu w wersji pirackiej, bo innej nie ma (czyli „pozytywnie pirackiej”). Tekst został zocerowany i są w nim literówki typowe dla optycznego rozpoznawania obrazu – np. tu „Jimowi Baenowi*1,” się wkradła jedynka, której w wersji papierowej nie ma, tu „która; mam nadzieję” zamiast przecinka jest średnik – ale tych błędów nie ma dużo, ktoś wykonał porządną pracę i książkę czyta się bardzo dobrze.

Poul Anderson Opowiadania – ebook

Przy okazji wpadłem na innego pirackiego ebooka – „Opowiadania” Poula Andersona. Zwróciła moją uwagę okładka, na której jest ta sama ilustracja, co w omawianej już przeze mnie klubówce „Gdzie jest twój dom, Ziemianinie?” Jamesa Blisha. Ten ebook również powstał przy wykorzystaniu OCR, ale jakość tego rozpoznania jest już dużo słabsza, literówek jest mnóstwo. W pierwszym, niedługim, opowiadaniu – Łowcy szczęścia (w tłumaczeniu Jerzego Prokopiuka) – razem z AI znaleźliśmy 79 błędów – są to na przykład rozdzielone lub złączone wyrazy, brak ogonka przy a czy e (zamiast którą jest która, zamiast równiną okrytą jest równina okryta, zamiast część jest cześć), brak znaków interpunkcyjnych lub dodatkowe znaki interpunkcyjne i źle rozpoznane wyrazy (np. łajka zamiast fajka, łudzi zamiast ludzi) – typowe ślady po OCR, którego nikt później nie próbował poprawiać. Widać, że to OCR jeszcze sprzed ery AI.

ZDJĘCIA OMAWIANEJ KLUBÓWKI