sty 04

Frank Herbert „Dzieci Diuny”

5/5 - (1 vote)

Frank Herbert „Dzieci Diuny” – okładka

Tytuł oryginału: Children of Dune

Przekład: nieznany

Rok wydania oryginału: 1976

Liczba stron: 166 (tom I) i 162 (tom II)

Seria: Mistrzowie Fantastyki • 4

Projekt znaku graficznego (serii): Dariusz Chojnacki

Rok tego klubowego wydania: 1989 (encyklopediafantastyki.pl podaje 1987[1])

„Dzieci Diuny” w wydaniach klubowych wyszły aż cztery razy. Trzy razy w serii Wielkie Serie Science Fiction (różniły się okładkami) i raz w serii Mistrzowie Fantastyki.

Frank Herbert „Dzieci Diuny” – bez znaku serii

I o ile książka w Wielkich Seriach wygląda profesjonalnie – jest nazwisko tłumacza, są nawet ilustracje – to wydanie w Mistrzach wygląda jak kserówka książki – i przynajmniej mój egzemplarz został właśnie wykonany za pomocą kserokopiarki – a kiedyś w Internecie widziałem wersję z innym grzbietem i bez znaczka serii na okładce. Kolejny kamyczek do mojego twierdzenia, że seria „Mistrzowi Fantastyki” to seria szemrana.

Pierwszą moją myślą w ogóle było, czy to nie kopia wydania Wielkich Serii SF, ale porównałem oba tłumaczenia i to różni się od przekładu Marka Mastalerza.

Po przebrnięciu przez Mesjasza Diuny, który był zwyczajnie nudny do lektury Dzieci Diuny podchodziłem z dużą niepewnością. I nie przeczytałem tej książki do końca – zacząłem, ale zupełnie mnie nie wciągnęła. Samą Diunę darzę dużym szacunkiem – sama Diuna bardzo mi się podobała, ale jej kontynuacje już nie.

Fabuła opowieści za Wikipedią[2]:

Dziewięć lat po tym, jak imperator Paul „Muad’Dib” Atryda wszedł na pustynię, ekologiczna transformacja Diuny osiągnęła taki etap, że niektórzy Fremenowie żyją już bez destylatorów w mniej suchym klimacie oraz zaczęli opuszczać sicze, przenosząc się do wiosek i miast. Wraz z zanikiem dawnych obyczajów na planetę Muad’Diba przybywa coraz więcej pielgrzymów, pragnących doświadczyć jej niezwykłości. Najwyższa rada imperialna utraciła swoje polityczne znaczenie i jest bezsilna wobec kontroli dżihadu.

Młode bliźnięta Paula, Leto II i Ghanima, doszły do wniosku, że ich ciotka i opiekunka Alia uległa Abominacji – opętaniu przez swojego dziadka, barona Vladimira Harkonnena – i obawiają się, że podobny los może spotkać również ich. Oni sami (podobnie jak Alia) zdają sobie sprawę, że terraformowanie Diuny doprowadzi do wyginięcia wszystkich czerwiów pustyni, a tym samym do zniszczenia źródła melanżu, jednak Baron pragnie właśnie takiego zakończenia. Leto obawia się również, że podobnie jak jego ojciec zostanie uwięziony przez własną prekognicję.

Tymczasem na pustyni pojawia się nowa postać religijna, zwana „Kaznodzieją”, która występuje przeciwko niesprawiedliwościom religijnego rządu oraz zmianom zachodzącym wśród Fremenów. Niektórzy z nich wierzą, że jest to Paul Atryda. Księżniczka Wensicia z upadłego rodu Corrino na Salusa Secundus knuje spisek mający na celu zamordowanie bliźniąt i odzyskanie władzy dla swojego Domu.

Lady Jessica powraca na Arrakis i rozpoznaje, że jej córka jest opętana, lecz nie znajduje żadnych oznak Abominacji u bliźniąt. Leto organizuje ochronę Ghanimy przez przywódcę Fremenów Stilgara na wypadek zamachu na ich życie. Kaznodzieja udaje się na Salusa Secundus, by spotkać się z synem Wensicii, Farad’nem, a w zamian oddaje ghola Duncana Idaho jako agenta Domu Corrino. Alia próbuje zamordować Jessikę, która z pomocą Duncana ucieka na pustynię, co wywołuje bunt wśród Fremenów. Bliźnięta przewidują i przeżywają zamach Corrino, upozorowując śmierć Leto.

Leto wyrusza na poszukiwanie Jacurutu, mitycznej fremenckiej siczy i możliwej kryjówki Kaznodziei, podczas gdy Ghanima, zmieniając własną pamięć za pomocą autohipnozy, ogłasza – i sama w to wierzy – że jej brat został zamordowany. Duncan i Jessica uciekają na Salusa Secundus, gdzie Jessica zaczyna szkolić Farad’na w naukach Bene Gesserit. Farad’n odsuwa swoją matkę-regentkę Wensicię na margines i publicznie ją potępia za próbę zamachu, a następnie sprzymierza się z Bene Gesserit, które obiecują mu małżeństwo z Ghanimą oraz poparcie jego roszczeń do tronu imperialnego.

Grupa fremenckich banitów pojmuje Leto i zmusza go do przejścia transu przyprawowego, zgodnie z sugestią Gurneya Hallecka, który na polecenie Jessiki przeniknął do tej grupy. Wizje wywołane melanżem ukazują Leto niezliczone możliwe przyszłości, w których ludzkość wymiera, oraz tylko jedną, w której przetrwa. Nazywa ją „Złotą Ścieżką” i postanawia doprowadzić ją do spełnienia — czego jego ojciec, który również dostrzegł tę przyszłość, odmówił. Leto ucieka swoim porywaczom i w imię Złotej Ścieżki poświęca swoje człowieczeństwo, fizycznie łącząc się z ławicą pstrągów pustyni, larwalnej formy czerwiów, zyskując nadludzką siłę i niemal całkowitą niewrażliwość. Przemierza pustynię, niszcząc qanaty, aby spowolnić ekologiczną transformację Diuny, aż w końcu konfrontuje się z Kaznodzieją, którym rzeczywiście okazuje się Paul.

Duncan powraca na Arrakis i prowokuje Stilgara do zabicia go, zmuszając tym samym Stilgara do zabrania Ghanimy i ukrycia się. Ostatecznie jednak Alia ponownie pojmuje Ghanimę i aranżuje jej małżeństwo z Farad’nem, planując wykorzystać spodziewany chaos, gdy Ghanima zabije go, mszcząc śmierć brata. Paul i Leto wracają do stolicy, gdzie Jessica i Farad’n przybyli na zaręczyny z Ghanimą, aby stawić czoła Alii. Po przybyciu Paul zostaje publicznie zamordowany przez agentów rządu Alii, ku jej przerażeniu. Leto ujawnia się w demonstracji nadludzkiej siły i przywraca Ghanimie jej prawdziwe wspomnienia. Konfrontuje się z Alią i oferuje pomoc w przezwyciężeniu opętania, lecz Baron stawia opór. Alia, walcząc z wpływem Barona, rzuca się z wysokiego balkonu, zabijając zarówno siebie, jak i jego.

Leto ogłasza się Imperatorem i przejmuje kontrolę nad Fremenami. Farad’n wstępuje do jego służby i przekazuje mu dowództwo nad armiami Corrino oraz Sardaukarami. Opisując Farad’nowi Złotą Ścieżkę, Leto ujawnia, że dzięki skórze i genetyce czerwia, które go otaczają, będzie żył przez tysiące lat. Leto wydaje Ghanimę za mąż w celu konsolidacji władzy, lecz ponieważ skóra czerwia pozbawiła go zdolności do rozmnażania, pozwala Farad’nowi zostać jej prawdziwym małżonkiem, aby linia Atrydów mogła przetrwać. Ghanima rozmyśla, że jedno z bliźniąt musiało podążyć tą Ścieżką, lecz to Leto zawsze był najsilniejszy.

I jak zwykle na koniec kilka zdjęć omawianej książki.

Tom I